Kapı Eşiği

Kalbim yanıyordu

İçimdeki yeşermiş her bi fidan kurumuştu

Ve şimdi ise

Hepsini ateşe vermiştim. 

Unutmak istemiştim,

yok etmek istemiştim bi' nebze olsun. 

İşe yaramış mıydı bilinmez.. 

Başımı yerden kaldırdım

Dik yokuşlu ve eski binalarla dolu olan bu küçük sokağı hiç üşenmeden yukarı doğru tırmanmaya başladım

Bu şekilde hararet yapan bedenim 

içimde yanan kurumuş fidanlarımın daha çok alevlenmesine yol açacaktı, öyle değil mi?

Hayır öyle değil, ilkindi vakti yaklaştı. 

Hava hafiften turuncu

Mevsim hafiften küçük sineklerin çıktığı ilkbahar zamanı

Termometreler bi sıcağı bi soğuğu gösteriyor

Buna aldırmıyor olacağım ki bi solukta çıkıverdim o dik yokuşu 

Gözlerim kararmaya başlamıştı

Tutuştu heralde içimdeki fidanlar, dumanları mı bu gözlerimin üstüne çöken?

Eski bi evin kapısına dayandım

Eşiğine çöküverdim 

İçimdeki ateşin durgunlaşmasını istedim 

Yaslandığım boyanmış tahta kapı elbiseme takılmıştı 

Lanet olsun!

Kapıdan elbisemi çekiştirmeye başladım 

İki çocuğun aynı anda tuttuğu şeker gibi çekiştiriyordum elbisemi 

Ya da indirimde olan 1 liralık kızılayda satılan "5 tanesi bi lira abla geeğl" diye bağırdıkları kapış kapış çekiştirilen çoraplar gibi çekiştirdim

Bi kaç kez kapıya yumruk attığım kesin

Sonunda!!

Zafer çığlıkları

Boyanmış tahta kapı tüm sokağı hatta ülkeyi sallandıracak bi gıcırtıyla aralandı 

Kapı eşiğinde oturan ben arkamı dönmeye bile cesaret edemedim

Elimde elbisemin takılan pile kısmı duruyordu 

Kafamı öne eğip ipi çekilmiş olan elbisemi düzeltmeye koyuldum

Arkamdaki her kimse beni pür dikkat izlediğine eminim çünkü kapı gıcırtısı kesilmişti

Yanımda iki ayak belirdi

Bense hala kapı eşiğinde oturuyordum 

Ayak numarası 55 mi 85 mi diye düşünmeden edemedim

Bebek mezarı gibi töbe estağfirullah

O ayakkabının içine 8 tane benim ayağımdan sokarım ben 

"Bayan?"

Kafamı kaldırmaya cesaretim yoktu

"Üzgünüm evinizin önünü işgal etmeye hakkım yok fakat izin verirseniz burada bi kaç saatimi geçirmeliyim, en azından ateş sönene kadar"

Cevap vermemişti 

Öylece bana dönüktü

Gençti belli ki

Kot pantolonunun paçalarını kıvırmıştı

Ama düzensiz bi biçimde

Yaşlı da olabilirdi

Ya abdest öncesi katladığı paçalarını indirmeyi unutmuşsa?

Kafamı kaldıramadım 

Kaldırmaya cesaretim yoktu 

Utanıyordum 

"Oturabilir miyim?"

"Sizin değil benim sormam lazımdı, özür dilerim"

"Madem benim evimin önündesiniz, misafirimsiniz demektir. Tanrı misafirisiniz siz bana"

"Bunu duymak güzel" 

Aslında pek değildi

Hatta umrumda bile değildi

Tek hissedebildiğim o acı his

Karnımın içinde kalem döndürmesini beceremeyen birinin sürekli döndürme çabası vardı. 

Düşen her kalem kalbime saplanıyordu. 

Bu arada yanıma bi kedi gibi gelip oturdu 

Rahatsız etmeden

Can yakmadan

Varlığını hissettirdi 

Fakat ruhen sıkmadı

"Af buyurunuz haddime değil ama, sizi buraya ne sürükledi"

"Kalbimdeki yangın"

"Kalbinizdeki yangını bi bardak su mu söndürür yoksa kapı eşiğindeki yabancı mı?"

Gömleğinin kollarını kıvırmaya başladı 

Böylesine ukala fakat beni gülümseten bi tavır takınması hoştu 

Kafamı kaldırdım

Gözlerime baktım

Çünkü o gözlerde yemin edebilirim kendi gözlerim vardı

Kaç salise öldürdük öyle bilmiyorum

Dünya saatine göre 3.5 saniye bana göre 3.5 yıl öylece donakaldım

Başımı öne eğdim

"Tanrı misafiri olmak herkese nasip olmaz, öyle değil mi?"

"Öğle değil Bayan, ilkindi vakti artık. Baksana, hava hafiften turuncu

Mevsim hafiften küçük sineklerin çıktığı ilkbahar zamanı

Termometreler bi sıcağı bi soğuğu gösteriyor sense bi kapı eşiğinde yabancının tekiyle oturuyorsun.."

Şaşkınlığımı anlatacak kelimem yoktu

Ya mehdiydi

Ya melek

Ya Adnan Oktar

Ya da beyin okuyucu şaklabanlardan biriydi

Ne diyecektim? "Ahhaaanda ben bunu buraya oturmadan düşündüydüm aferin gız" mı diyecektim? 

Uzun süre duraksadım. 

Kendimi toparladım 

Olmadı 

Yutkundum sözlerimi

"Haklısınız"

İkimizde ellerimizi önümüzde bağlamıştık

Gözlerimizi ise ellemize

Ruhlarımız birbirine bağlanmıştı 

Sözlerimizse boğazımıza düğümlenmişti

Ne o konuşuyordu ne de ben

Oysa tüm bu suskunluk söz bitimi değildi

Kalbimdeki küllerin bile son buluşuydu

O ise suskunluğuyla uçurmuştu tüm bu küllleri

Şimdi o bi kazazedeyle oturuyordu 

Bense tanrı misafirlerine kucak açan bay 85 numara ayakkabısı olan kapı eşikçisiyle.. 

İzninizle

Yazacak ne cümlem kaldı

Ne de nakşedeceğim bi kaç kelime

İçimdeki aşk'ın sönmesiyle 

Her şey anlamsızlaştı yine

O gitti

Ben gittim

O bitti

Ben bittim

Ölen aşkımızın cenazesi kalktı

Toprağa verildi 

O cennetini yaşarken 

Ben kabir azabını çekiyorum

O yaşarken 

Ben çürüyorum

Şimdi;

Ben gidiyorum

Sonsuz suskunluğa

Bundan sonra ne bi cümlem var

Ne de bi kelimem yok olmuş bu aşka 

Müsadenizle

Mor

Bunu yapabilirdim. 

Ağlamadan onun karşısında konuşabilirdim. 

Hemen orada duruyordu işte. 

Yalnızca yanına gidip 4.yılımızı kutlayacaktım değil mi? 

Ne güzelde yatıyor benim en sevdiğim denize karşı..

Rahat da gibi..

Şimdi konuşmayıp ne zaman konuşacaktım ki hem? 

Yavaş yavaş adımlarla onca yatan insanın arasından 

kimseyi rahatsız etmeden

dua okuya okuya ona doğru ilerliyordum. 

Karşısında durup en sevdiği gülümsememi takınmaya çalıştım. 

Merhaba gözbebeğim benim yârin

Elimdeki çiçekleri ona doğru gösterdim

Bak sana ne getirdim

En sevdiğimiz çiçeklerden..

Papatyalar

Bi kaç yüz bin tane getirmek istedim aslında 

Fakat toplayabildiğim 

daha doğrusu kıyabildiğim kadarı buydu..

Anlamsız bir sessizlik oldu. 

Konuşmaya başlamam lazımdı. 

Tüm o yatan insanlar beni dinliyordu onunla birlikte. 

4.yılımız sevgilim..

Birlikte gittiğimiz o bahçede bana kendi ellerinle topladığın o papatyaları vermenin üzerinden tam 4 yıl geçti..

2 hafta boyunca planladığın teklifin her bi kelimesini gözlerimin önünde unutup, bocalayışının tatlılığı sanki 3-4 saniye önce olmuş gibi gözümün önünde..

Sanki içindeki haykırışı duymuş olacağım ki sana sarılıp kokunu ilk kez içime çekişimdeki titreyiş gibi ellerim şu an karşında titriyor. Affet beni canımın içi..

Bilirsin,

Uzun konuşmalar yapmam gereken yerlerde pek uzun konuşamadım. 

Gülmeye başladım sessizce

gözlerimin doluşunu aldırmadan

Hatırlıyor musun?

Mezuniyette birinciliğim açıklandığında konuşmam gereken tüm konuşmayı heyecandan unutup yalnızca "teşekkür ederim." dediğimde o koskoca salonda ortalarda zıplayıp delicesine bağırıp alkışlayan bi sendin gözbebeğim. Sanki tüm salondan alacağım alkışın 15 bin milyon katını vermiş gibiydin. Her zaman yanımda olan şapşal bi sendin.

Her zaman benim olan sendin

Şimdi ise O'nunsun. 

Emanettin sen bana

Verdim seni O'na.

Gözlerimden yaşlar akmasına rağmen ilk kez konuşmamı durdurmadım

Derin bir nefes aldım

yutkundum

en derindeki acımı bastırdım

Özür dilerim mavim

Biraz heyecanlıyım da..

Heyecanlanmak bana göredir bilirsin

Annenle tanıştırmak istediğini söylediğinde tüm portakal suyunu yüzüne püskürtmüştüm

ve heyecandan o 3 gün hiç uyuyamamıştım

Annenin karşısında tüm tırnaklarımı yemiştim 

sense elimi ağzımdan çekip ellerine kenetlemiştin

Ellerin ilk kez bi babaydı benim için

Dudaklarımı ıssırmıştım 

Onun bana yakıştırdığı en güzel göz makyajı gözümden yavaş yavaş süzülüyordu. 

O ise hala sessiz

Birden üzülmemem gerektiğini hissettim

Sanırım onun da içi sızlıyordu

Birden gülümsedim 

Elimin tersiyle tüm akmış makyajımı temizledim

Haha bi de senin logar kapağı konmayı unutulmuş bi çukura tek bacağın girecek şekilde düştüğünde sen yerde kahkaha atıyordun ben olduğum yerde kırılıyordum hatırlıyor musun?

Sahte kahkahalarım etrafın sessizliğiyle çınlıyordu

Bi de çukurdan çıktıktan sonra pantolonunun dizinin yırtılıp bacağının sıyrılmış olduğunu gördükten sonra ki yüz halin çok üzücüydü. Saatlerce betonda oturup her "off yanıyor" dediğinde üflediğimi de hatırlıyor musun? Ciğerlerimde hava kalmamıştı sen ise sırf inadına yaptığını söylemiştin en sonunda. 

Neymiş efendim

Onunla ilgilendiğimi görmesi hoşuna gidiyormuş muş muş hahaha aptal. 

Konuşmayı bu sefer uzattığımı düşündüm 

Saçımı kulağımın arkasına aldım

4 yıl oldu sevgilim

ve ben bu kadar yakınken sana ruhunla bu kadar uzak olmak canımı 3 yıl boyunca fazlasıyla yaktı

Kıyamazsın değil mi bana?

Canımı her yakan kişiyi yakacağını sen söylemiştin

Bak şimdi ise mesafeler yakıyor

Gülümsedim

Güçlü görünmeye çalıştım

Papatyaları ellerimin titreyiş eşliğinde ona doğru uzattım 

Bak gözbebeğim

Papatyaların

Önceki getirdiklerimden biraz farklı 

Mor renginden nefret ettiğimi bilirsin..

Geçen geldiğimde anlatmıştım..

Değil mi? Sizde duydunuz!

Etraftaki yatan insanlar çıtlarını dahi çıkarmıyorlardı

Pekala, yeniden anlatıyorum..

Seni en son görüşümde olay yeri inceleme o bakmaya kıyamadığım yüzüne o salak örtüyü örtüyordu

Yüzün..

Gözlerimi kapadım, yutkundum..

..yüzün mosmordu..

Ellerin..

örtünün kenarından sarkan benim ellerimi kenetleyen o eller de mosmordu 

İşte sırf bu yüzden mordan nefret ediyorum. 

O ana geri gitmiştim 

Bir telefonla 3 otobüsle gideceğim mesafeyi gözyaşlarımla birlikte koşarak gitmiştim

Sanki o değilde ben boğulmuşum da akciğerlerime su dolmuş gibi hissettim 

Nefes alamadım 

Elimi boğazıma koydum 

Yutkundum

Her zaman ki ataklarım başlamıştı

Öksürdüm 

Mecalim kesildi

Sakinleşene kadar 

..ağlamam durana kadar 

..bakakaldım mor papatyalara. 

15 dakika geçti geçmedi

Toparlandım (gibi yaptım)

Gülümsememi yeniden takındım

Her zaman seni taklit etmeyi severdim bilirsin 

Sesimi senin gibi yapardım ve bu seni çok güldürürdü

Yürüyüşümü senin gibi yaptığımda o görüntüme dayanamayıp sırtına alırdın beni sırf o şekilde yürümeyeyim diye

Şimdi ise senin için mora bürüneceğim

Şimdi aynı senin gibi ciğerlerime kadar su dolacağım

Şimdi aynı senin gibi beni de o örtüye serecekler 

Şu karşıyı görüyor musun 

Şu seni içine yutan koskoca mavilik

İşte bugün içinde senin ruhunu bulmaya gideceğim 

Bulunca ise sana sarılacağım

3 yıldan sonra ilk kez.. 

Bu mor çiçekler senin en sevdiğim

Senin gibi kokmasalarda bana sen gibi göründüler..

Sanki bembeyaz tenleri mora dönüşmüş gibi

..sen gibi. 

Şimdi gidiyorum sevgilim

Fakat ayrılığımız bu sefer uzun sürmeyecek 

Ve iyi haberlerim var gözbebeğim,

Bu sefer yok olacak aramızdaki o araf mesafe..

4.yılımızı ben gelince kutlarız olur mu?

Her evimin önünde beni papatyalarla beklerken sana dediğim gibi,

5 dakikaya geliyorum,

seni seviyorum. 

Deli

Tavan yine üzerime üzerime geliyor

Üzerimdeki neyin etkisi bilmiyorum ama en son bıraktığımda bu oda dönme özelliğine sahip değildi 

Gözlerim kapalıyken kurabildiğim dengem

Gözlerim açık iken sanki roller coster kafasıydı 

"Biraz hava, biraz kafa, biraz da bira, bu yaşam fazla, hadi biraz gazla"

Yine başladım kelime oyunlarına

Alakasız kafiyeler yapıp cümlelerimi yine boka sardıran anneme göre o "manasız" oyunları genelde kafam hoşken uydururdum ya da boşken..

Ne var sanki biraz beynimin esiri olsam? 

Ne yani? 

İlla platonik olup götü başı dağıtıp bar köşelerinde mi geziyim?

Kalbimin sıkışını mı izleyim?

Aşk bana göre karahindiba çiçeği gibi

Üflerken zevk alıyorlar

Uçuşunu izlerken de öyle 

Fakat bi müddet sonra tüm o güzelliğin uçunca sap gibi kalıyorsun

Sonra seni bi kenara fırlatıyorlar 

Çürüyüşünü izliyorlar 

Bazıları alıp seni suya koysalar da 

İçten içe çürümeye devam ediyorsun

Kayboluyorsun.. 

İşte bu yüzden 

Yani sırf kaybolmamak için şu dünya denen bok çukurunda

Aşk bana göre çok uzak bi kavram..

Oh may gad

Dışarıya ne zaman çıktım ki ben

Bu spot ışığı da ne uzaktan bana yanan?

E gittikçe büyüyor bu?

"Oha beyaz ışık"

"Ölüyom mu lan?"

"Ak sakallı dede? O nerde? İbne!"

Kollarımı iki yana açtım

Bu beyaz ışık yutacak beni sonra sanırım oyunlardaki gibi huni gibi beyaz ışığın sonundan çıkıp cehenneme düşeceğim

Oha çokeylenceli

Beyaz ışık bağırarak büyüyordu

Kalbim kulaklarımda atıyordu hissediyordum

Fakat atışının sesini beyaz ışıktan dolayı duymuyordum 

Sanırım cehennemde gelişimi kutluyorlardı

Neydi bu siren sesi?

Saliseler kala ani bir fren sesi duyuldu 

Tüm cadde inledi

Beyaz ışık önümde durmuştu 

"Ulan almadan gidersen beni seni varya seni, seni yiyeeerim yeeerim" 

Çarpılmaktan korkmuyor değildim 

Ama beyaz ışığı da trollemeden öldü dedirtmezdim ben değil mi?

Yer ayaklarımdan kayıyordu

Sallanmaya başladım 

Ya geriye düşecektim ya beyaz ışığa bırakacaktım kendimi

Sonrası sonsuz cehennem..

Beyaz ışığa bırakıverdim kendimi 

(TAK)

Kaportaya yapışmış kuş kakası gibi hissediyordum

Cehennemde araba mı varmış? 

Motorun sıcaklığını yüzümde hissediyordum.

Arabadan hızla inip yanıma koşan biri vardı

Kafam dönmese görecektim aslında şeklini şemalini

"Ooooo ak sakallı dede araba maraba şekilli şukullu"

"İyi misin? Neden kenara çekilmedin korna basmama rağmen? Canın acıyor mu?"

"Canım acıyor mu mu? Canım.. Canım tacım bacım kaçın tarçın marçın"

"Buraya gel sana bi bakalım"

İki kol beni gökyüzündeki kaldırımlara oturttu 

Melih Gökçeği tebrik ederim

Adam azmetmiş gökyüzüne kaldırım yaptırmış

Gravity hilesi bulmuş bide

Şehirce uçuyorduk çünkü

"Şükürler olsun hiçbir şeyin yok."

Gökyüzünden yeryüzünü izliyor gibiydim

Her şey neden ters?

"Bir şey mi içtin? Sakinleş hadi"

"Neden sakinleşelim ki? Bak yeryüzüne sende benimle"

"Demek yeryüzü ha?"

"Dimik yiryizi hı"

"Bıdı bıdı bıdı"

Annem bile burnumla oynamamıştı

Sevdim ben bu dedeyi he

Bi daha dünyaya gider de ölürsem

Yine seninle ölürdüm be ak sakal!

"Dede gözlerim yollarına hasretti be! Senelerdir dua ediyorum al şu canımı da geberiyim diye! Niye şimdi geldin de önceden gelmedin? O öldüğünde beni de alacaktın yanına bende kesmeyecektim kendimi!" 

Gözyaşlarımı tutamadım

En yakın arkadaşımın can çekişi gözlerimin önüne geldi 

Kapattım gözlerimi

Gözyaşlarımın yanağımda süzülmesine izin verdim

Yere bastığımı hissediyordum 

Gözlerimi açtığımda ise uçuşa geçtiğimi..

Kapattım sıkıca 

Bi daha açmamak üzere 

İki eli yüzümde gözyaşlarımı severken hissettim

Ya da siliyordu

O kadar kibardı ki gözyaşlarıma 

Sanki her biri mutluluk gözyaşlarına döndü

Gözyaşlarım hüzün yerine tebessümünü saldı etrafa 

"Ağlarken de güzelsin, uçarkende"

İlk kezo gülümseyişimi bi ak sakallıya yaptığıma inanmıyorum 

Dede dede olalı böyle ölümlü kezo görmemişti

Öbür tarafta bana lav konferans çukurunda kömür madalya takacaklar

"Deliyim ben"

"Hadi amaaa delilerin kafasında huni olur"

"Huni mi?"

"Huni huni, hani hani, fani fani, papi papi, papi çülo"

Cehennemden vip ak sakallı

Ön sıralardan lav kazanı kazanmışım gibi hissettim 

"Açma sakın gözlerini aklıma bir fikir geldi, bekle"

1.sınıf çocuğuna az kaldı tut ilerde benzinlikte duracağız demişler gibi susup oturdum

"Birazdan kafana geçireceğim şeyi ellerinle sıkı tut, düşmesin. Aynısı bende de olacak ve savaşacağız, anlaştık mı?"

"Anlaştık! Kaynaştık? Karıştık! Takıştık! Yatıştık!"

Kafama geçirdiği cisim noel şapkası gibi ama fazla derin

Sert

Ciddi şekilde soğuk

Huni şeklinde 

Omuzlarıma kadar değip kafamı içine yutan bir şey

"O neeeeydi gıs"

"Kızlara nasıl anlatılır ki bu ya? Hani trafikte yolu kapatırlarda ortaya turuncu huni koyarlar ya, ha işte ondan!"

"Peki dede sana bi soru. Biz bunlarla savaş mı yapcaz?"

"Ayyyyynen"

"Sen tanıdığım -ayrıca tek tanıdığım- en çılgın en bana benzeyen ak sakallı cehennemci dedesin"

"Ellerini ver"

Ellerimi uzattım

Elleri sıcacıktı

Yüzüne götürdü

"Gördün mü, sakalım yok"

Yüzü pürüzsüz ve yumuşacıktı

Burnu o kadar minnaktı ki sıkmadan edemedim

Kirpikleri elime takacak kadar uzundu

Saçları..

Saçları..

Kelimem yok güzelliğine

Panda gibi..

Ayıcık gibi..

Ellerimi çekip yüzüme götürdüm

Yanıyordu

Gözlerimi açamıyordum

Kafamdaki huniyle çok güzel göründüğüme eminim zaten..

"Başlayalım mı?

"Benim gibi bi deliyle ne işin var?"

"Benim gibi bir deliyle asıl senin ne işin var?"

"3 deyince seni sevebilir miyim?"

"Üç, güç, hörgüç, döngü, örgü, görgü"