ve kadın..

Gözleri kan çanağı içindeyken

gülmüştü kadın,

çektiği acıdan daha can yakıcı olmasına rağmen..

Durmuştu kadın, 

attığı her adımın ona gideceğini bildiğinden..

Susmuştu kadın,

hıçkırıklarının duyulmamasını istediğinden..

Ellerini sıkmıştı kadın,

onun ellerinin sıcaklığına aldanmadan..

Taşınmıştı kadın,

anıları kaldırmadan oradan..

Kollarını sardı bedenine kadın, 

Susturdu titreyişini

kalbinin kırıklarına dokunmadan..

En sonunda pes etti kadın,

Kirpiklerini defalarca kurulamaktan..

Sessizleşti kadın,

cümleleri haykırmaktansa yutmaktan..

Körleşti kadın,

gözlerini kaçırmaktan

görmemezsizlikten gelmekten

gözlerini devirmekten

onun gözlerini görmemek istediğinden

olanlara şahid olmamaktan..

Defalarca kez öldürdü kendini kadın,

hayallerinde atladığı yollarda..

Kadın pes etti,

beklemekten..

Artık kadın,

vazgeçti. 

"-mamak"

yazamıyorum, 

kalemim de kalbimden kopya çekti sanırım lanet olası

o da kırıldı. 

Kapı Eşiği

Kalbim yanıyordu

İçimdeki yeşermiş her bi fidan kurumuştu

Ve şimdi ise

Hepsini ateşe vermiştim. 

Unutmak istemiştim,

yok etmek istemiştim bi' nebze olsun. 

İşe yaramış mıydı bilinmez.. 

Başımı yerden kaldırdım

Dik yokuşlu ve eski binalarla dolu olan bu küçük sokağı hiç üşenmeden yukarı doğru tırmanmaya başladım

Bu şekilde hararet yapan bedenim 

içimde yanan kurumuş fidanlarımın daha çok alevlenmesine yol açacaktı, öyle değil mi?

Hayır öyle değil, ilkindi vakti yaklaştı. 

Hava hafiften turuncu

Mevsim hafiften küçük sineklerin çıktığı ilkbahar zamanı

Termometreler bi sıcağı bi soğuğu gösteriyor

Buna aldırmıyor olacağım ki bi solukta çıkıverdim o dik yokuşu 

Gözlerim kararmaya başlamıştı

Tutuştu heralde içimdeki fidanlar, dumanları mı bu gözlerimin üstüne çöken?

Eski bi evin kapısına dayandım

Eşiğine çöküverdim 

İçimdeki ateşin durgunlaşmasını istedim 

Yaslandığım boyanmış tahta kapı elbiseme takılmıştı 

Lanet olsun!

Kapıdan elbisemi çekiştirmeye başladım 

İki çocuğun aynı anda tuttuğu şeker gibi çekiştiriyordum elbisemi 

Ya da indirimde olan 1 liralık kızılayda satılan "5 tanesi bi lira abla geeğl" diye bağırdıkları kapış kapış çekiştirilen çoraplar gibi çekiştirdim

Bi kaç kez kapıya yumruk attığım kesin

Sonunda!!

Zafer çığlıkları

Boyanmış tahta kapı tüm sokağı hatta ülkeyi sallandıracak bi gıcırtıyla aralandı 

Kapı eşiğinde oturan ben arkamı dönmeye bile cesaret edemedim

Elimde elbisemin takılan pile kısmı duruyordu 

Kafamı öne eğip ipi çekilmiş olan elbisemi düzeltmeye koyuldum

Arkamdaki her kimse beni pür dikkat izlediğine eminim çünkü kapı gıcırtısı kesilmişti

Yanımda iki ayak belirdi

Bense hala kapı eşiğinde oturuyordum 

Ayak numarası 55 mi 85 mi diye düşünmeden edemedim

Bebek mezarı gibi töbe estağfirullah

O ayakkabının içine 8 tane benim ayağımdan sokarım ben 

"Bayan?"

Kafamı kaldırmaya cesaretim yoktu

"Üzgünüm evinizin önünü işgal etmeye hakkım yok fakat izin verirseniz burada bi kaç saatimi geçirmeliyim, en azından ateş sönene kadar"

Cevap vermemişti 

Öylece bana dönüktü

Gençti belli ki

Kot pantolonunun paçalarını kıvırmıştı

Ama düzensiz bi biçimde

Yaşlı da olabilirdi

Ya abdest öncesi katladığı paçalarını indirmeyi unutmuşsa?

Kafamı kaldıramadım 

Kaldırmaya cesaretim yoktu 

Utanıyordum 

"Oturabilir miyim?"

"Sizin değil benim sormam lazımdı, özür dilerim"

"Madem benim evimin önündesiniz, misafirimsiniz demektir. Tanrı misafirisiniz siz bana"

"Bunu duymak güzel" 

Aslında pek değildi

Hatta umrumda bile değildi

Tek hissedebildiğim o acı his

Karnımın içinde kalem döndürmesini beceremeyen birinin sürekli döndürme çabası vardı. 

Düşen her kalem kalbime saplanıyordu. 

Bu arada yanıma bi kedi gibi gelip oturdu 

Rahatsız etmeden

Can yakmadan

Varlığını hissettirdi 

Fakat ruhen sıkmadı

"Af buyurunuz haddime değil ama, sizi buraya ne sürükledi"

"Kalbimdeki yangın"

"Kalbinizdeki yangını bi bardak su mu söndürür yoksa kapı eşiğindeki yabancı mı?"

Gömleğinin kollarını kıvırmaya başladı 

Böylesine ukala fakat beni gülümseten bi tavır takınması hoştu 

Kafamı kaldırdım

Gözlerime baktım

Çünkü o gözlerde yemin edebilirim kendi gözlerim vardı

Kaç salise öldürdük öyle bilmiyorum

Dünya saatine göre 3.5 saniye bana göre 3.5 yıl öylece donakaldım

Başımı öne eğdim

"Tanrı misafiri olmak herkese nasip olmaz, öyle değil mi?"

"Öğle değil Bayan, ilkindi vakti artık. Baksana, hava hafiften turuncu

Mevsim hafiften küçük sineklerin çıktığı ilkbahar zamanı

Termometreler bi sıcağı bi soğuğu gösteriyor sense bi kapı eşiğinde yabancının tekiyle oturuyorsun.."

Şaşkınlığımı anlatacak kelimem yoktu

Ya mehdiydi

Ya melek

Ya Adnan Oktar

Ya da beyin okuyucu şaklabanlardan biriydi

Ne diyecektim? "Ahhaaanda ben bunu buraya oturmadan düşündüydüm aferin gız" mı diyecektim? 

Uzun süre duraksadım. 

Kendimi toparladım 

Olmadı 

Yutkundum sözlerimi

"Haklısınız"

İkimizde ellerimizi önümüzde bağlamıştık

Gözlerimizi ise ellemize

Ruhlarımız birbirine bağlanmıştı 

Sözlerimizse boğazımıza düğümlenmişti

Ne o konuşuyordu ne de ben

Oysa tüm bu suskunluk söz bitimi değildi

Kalbimdeki küllerin bile son buluşuydu

O ise suskunluğuyla uçurmuştu tüm bu küllleri

Şimdi o bi kazazedeyle oturuyordu 

Bense tanrı misafirlerine kucak açan bay 85 numara ayakkabısı olan kapı eşikçisiyle.. 

İzninizle

Yazacak ne cümlem kaldı

Ne de nakşedeceğim bi kaç kelime

İçimdeki aşk'ın sönmesiyle 

Her şey anlamsızlaştı yine

O gitti

Ben gittim

O bitti

Ben bittim

Ölen aşkımızın cenazesi kalktı

Toprağa verildi 

O cennetini yaşarken 

Ben kabir azabını çekiyorum

O yaşarken 

Ben çürüyorum

Şimdi;

Ben gidiyorum

Sonsuz suskunluğa

Bundan sonra ne bi cümlem var

Ne de bi kelimem yok olmuş bu aşka 

Müsadenizle

Mor

Bunu yapabilirdim. 

Ağlamadan onun karşısında konuşabilirdim. 

Hemen orada duruyordu işte. 

Yalnızca yanına gidip 4.yılımızı kutlayacaktım değil mi? 

Ne güzelde yatıyor benim en sevdiğim denize karşı..

Rahat da gibi..

Şimdi konuşmayıp ne zaman konuşacaktım ki hem? 

Yavaş yavaş adımlarla onca yatan insanın arasından 

kimseyi rahatsız etmeden

dua okuya okuya ona doğru ilerliyordum. 

Karşısında durup en sevdiği gülümsememi takınmaya çalıştım. 

Merhaba gözbebeğim benim yârin

Elimdeki çiçekleri ona doğru gösterdim

Bak sana ne getirdim

En sevdiğimiz çiçeklerden..

Papatyalar

Bi kaç yüz bin tane getirmek istedim aslında 

Fakat toplayabildiğim 

daha doğrusu kıyabildiğim kadarı buydu..

Anlamsız bir sessizlik oldu. 

Konuşmaya başlamam lazımdı. 

Tüm o yatan insanlar beni dinliyordu onunla birlikte. 

4.yılımız sevgilim..

Birlikte gittiğimiz o bahçede bana kendi ellerinle topladığın o papatyaları vermenin üzerinden tam 4 yıl geçti..

2 hafta boyunca planladığın teklifin her bi kelimesini gözlerimin önünde unutup, bocalayışının tatlılığı sanki 3-4 saniye önce olmuş gibi gözümün önünde..

Sanki içindeki haykırışı duymuş olacağım ki sana sarılıp kokunu ilk kez içime çekişimdeki titreyiş gibi ellerim şu an karşında titriyor. Affet beni canımın içi..

Bilirsin,

Uzun konuşmalar yapmam gereken yerlerde pek uzun konuşamadım. 

Gülmeye başladım sessizce

gözlerimin doluşunu aldırmadan

Hatırlıyor musun?

Mezuniyette birinciliğim açıklandığında konuşmam gereken tüm konuşmayı heyecandan unutup yalnızca "teşekkür ederim." dediğimde o koskoca salonda ortalarda zıplayıp delicesine bağırıp alkışlayan bi sendin gözbebeğim. Sanki tüm salondan alacağım alkışın 15 bin milyon katını vermiş gibiydin. Her zaman yanımda olan şapşal bi sendin.

Her zaman benim olan sendin

Şimdi ise O'nunsun. 

Emanettin sen bana

Verdim seni O'na.

Gözlerimden yaşlar akmasına rağmen ilk kez konuşmamı durdurmadım

Derin bir nefes aldım

yutkundum

en derindeki acımı bastırdım

Özür dilerim mavim

Biraz heyecanlıyım da..

Heyecanlanmak bana göredir bilirsin

Annenle tanıştırmak istediğini söylediğinde tüm portakal suyunu yüzüne püskürtmüştüm

ve heyecandan o 3 gün hiç uyuyamamıştım

Annenin karşısında tüm tırnaklarımı yemiştim 

sense elimi ağzımdan çekip ellerine kenetlemiştin

Ellerin ilk kez bi babaydı benim için

Dudaklarımı ıssırmıştım 

Onun bana yakıştırdığı en güzel göz makyajı gözümden yavaş yavaş süzülüyordu. 

O ise hala sessiz

Birden üzülmemem gerektiğini hissettim

Sanırım onun da içi sızlıyordu

Birden gülümsedim 

Elimin tersiyle tüm akmış makyajımı temizledim

Haha bi de senin logar kapağı konmayı unutulmuş bi çukura tek bacağın girecek şekilde düştüğünde sen yerde kahkaha atıyordun ben olduğum yerde kırılıyordum hatırlıyor musun?

Sahte kahkahalarım etrafın sessizliğiyle çınlıyordu

Bi de çukurdan çıktıktan sonra pantolonunun dizinin yırtılıp bacağının sıyrılmış olduğunu gördükten sonra ki yüz halin çok üzücüydü. Saatlerce betonda oturup her "off yanıyor" dediğinde üflediğimi de hatırlıyor musun? Ciğerlerimde hava kalmamıştı sen ise sırf inadına yaptığını söylemiştin en sonunda. 

Neymiş efendim

Onunla ilgilendiğimi görmesi hoşuna gidiyormuş muş muş hahaha aptal. 

Konuşmayı bu sefer uzattığımı düşündüm 

Saçımı kulağımın arkasına aldım

4 yıl oldu sevgilim

ve ben bu kadar yakınken sana ruhunla bu kadar uzak olmak canımı 3 yıl boyunca fazlasıyla yaktı

Kıyamazsın değil mi bana?

Canımı her yakan kişiyi yakacağını sen söylemiştin

Bak şimdi ise mesafeler yakıyor

Gülümsedim

Güçlü görünmeye çalıştım

Papatyaları ellerimin titreyiş eşliğinde ona doğru uzattım 

Bak gözbebeğim

Papatyaların

Önceki getirdiklerimden biraz farklı 

Mor renginden nefret ettiğimi bilirsin..

Geçen geldiğimde anlatmıştım..

Değil mi? Sizde duydunuz!

Etraftaki yatan insanlar çıtlarını dahi çıkarmıyorlardı

Pekala, yeniden anlatıyorum..

Seni en son görüşümde olay yeri inceleme o bakmaya kıyamadığım yüzüne o salak örtüyü örtüyordu

Yüzün..

Gözlerimi kapadım, yutkundum..

..yüzün mosmordu..

Ellerin..

örtünün kenarından sarkan benim ellerimi kenetleyen o eller de mosmordu 

İşte sırf bu yüzden mordan nefret ediyorum. 

O ana geri gitmiştim 

Bir telefonla 3 otobüsle gideceğim mesafeyi gözyaşlarımla birlikte koşarak gitmiştim

Sanki o değilde ben boğulmuşum da akciğerlerime su dolmuş gibi hissettim 

Nefes alamadım 

Elimi boğazıma koydum 

Yutkundum

Her zaman ki ataklarım başlamıştı

Öksürdüm 

Mecalim kesildi

Sakinleşene kadar 

..ağlamam durana kadar 

..bakakaldım mor papatyalara. 

15 dakika geçti geçmedi

Toparlandım (gibi yaptım)

Gülümsememi yeniden takındım

Her zaman seni taklit etmeyi severdim bilirsin 

Sesimi senin gibi yapardım ve bu seni çok güldürürdü

Yürüyüşümü senin gibi yaptığımda o görüntüme dayanamayıp sırtına alırdın beni sırf o şekilde yürümeyeyim diye

Şimdi ise senin için mora bürüneceğim

Şimdi aynı senin gibi ciğerlerime kadar su dolacağım

Şimdi aynı senin gibi beni de o örtüye serecekler 

Şu karşıyı görüyor musun 

Şu seni içine yutan koskoca mavilik

İşte bugün içinde senin ruhunu bulmaya gideceğim 

Bulunca ise sana sarılacağım

3 yıldan sonra ilk kez.. 

Bu mor çiçekler senin en sevdiğim

Senin gibi kokmasalarda bana sen gibi göründüler..

Sanki bembeyaz tenleri mora dönüşmüş gibi

..sen gibi. 

Şimdi gidiyorum sevgilim

Fakat ayrılığımız bu sefer uzun sürmeyecek 

Ve iyi haberlerim var gözbebeğim,

Bu sefer yok olacak aramızdaki o araf mesafe..

4.yılımızı ben gelince kutlarız olur mu?

Her evimin önünde beni papatyalarla beklerken sana dediğim gibi,

5 dakikaya geliyorum,

seni seviyorum. 

Deli

Tavan yine üzerime üzerime geliyor

Üzerimdeki neyin etkisi bilmiyorum ama en son bıraktığımda bu oda dönme özelliğine sahip değildi 

Gözlerim kapalıyken kurabildiğim dengem

Gözlerim açık iken sanki roller coster kafasıydı 

"Biraz hava, biraz kafa, biraz da bira, bu yaşam fazla, hadi biraz gazla"

Yine başladım kelime oyunlarına

Alakasız kafiyeler yapıp cümlelerimi yine boka sardıran anneme göre o "manasız" oyunları genelde kafam hoşken uydururdum ya da boşken..

Ne var sanki biraz beynimin esiri olsam? 

Ne yani? 

İlla platonik olup götü başı dağıtıp bar köşelerinde mi geziyim?

Kalbimin sıkışını mı izleyim?

Aşk bana göre karahindiba çiçeği gibi

Üflerken zevk alıyorlar

Uçuşunu izlerken de öyle 

Fakat bi müddet sonra tüm o güzelliğin uçunca sap gibi kalıyorsun

Sonra seni bi kenara fırlatıyorlar 

Çürüyüşünü izliyorlar 

Bazıları alıp seni suya koysalar da 

İçten içe çürümeye devam ediyorsun

Kayboluyorsun.. 

İşte bu yüzden 

Yani sırf kaybolmamak için şu dünya denen bok çukurunda

Aşk bana göre çok uzak bi kavram..

Oh may gad

Dışarıya ne zaman çıktım ki ben

Bu spot ışığı da ne uzaktan bana yanan?

E gittikçe büyüyor bu?

"Oha beyaz ışık"

"Ölüyom mu lan?"

"Ak sakallı dede? O nerde? İbne!"

Kollarımı iki yana açtım

Bu beyaz ışık yutacak beni sonra sanırım oyunlardaki gibi huni gibi beyaz ışığın sonundan çıkıp cehenneme düşeceğim

Oha çokeylenceli

Beyaz ışık bağırarak büyüyordu

Kalbim kulaklarımda atıyordu hissediyordum

Fakat atışının sesini beyaz ışıktan dolayı duymuyordum 

Sanırım cehennemde gelişimi kutluyorlardı

Neydi bu siren sesi?

Saliseler kala ani bir fren sesi duyuldu 

Tüm cadde inledi

Beyaz ışık önümde durmuştu 

"Ulan almadan gidersen beni seni varya seni, seni yiyeeerim yeeerim" 

Çarpılmaktan korkmuyor değildim 

Ama beyaz ışığı da trollemeden öldü dedirtmezdim ben değil mi?

Yer ayaklarımdan kayıyordu

Sallanmaya başladım 

Ya geriye düşecektim ya beyaz ışığa bırakacaktım kendimi

Sonrası sonsuz cehennem..

Beyaz ışığa bırakıverdim kendimi 

(TAK)

Kaportaya yapışmış kuş kakası gibi hissediyordum

Cehennemde araba mı varmış? 

Motorun sıcaklığını yüzümde hissediyordum.

Arabadan hızla inip yanıma koşan biri vardı

Kafam dönmese görecektim aslında şeklini şemalini

"Ooooo ak sakallı dede araba maraba şekilli şukullu"

"İyi misin? Neden kenara çekilmedin korna basmama rağmen? Canın acıyor mu?"

"Canım acıyor mu mu? Canım.. Canım tacım bacım kaçın tarçın marçın"

"Buraya gel sana bi bakalım"

İki kol beni gökyüzündeki kaldırımlara oturttu 

Melih Gökçeği tebrik ederim

Adam azmetmiş gökyüzüne kaldırım yaptırmış

Gravity hilesi bulmuş bide

Şehirce uçuyorduk çünkü

"Şükürler olsun hiçbir şeyin yok."

Gökyüzünden yeryüzünü izliyor gibiydim

Her şey neden ters?

"Bir şey mi içtin? Sakinleş hadi"

"Neden sakinleşelim ki? Bak yeryüzüne sende benimle"

"Demek yeryüzü ha?"

"Dimik yiryizi hı"

"Bıdı bıdı bıdı"

Annem bile burnumla oynamamıştı

Sevdim ben bu dedeyi he

Bi daha dünyaya gider de ölürsem

Yine seninle ölürdüm be ak sakal!

"Dede gözlerim yollarına hasretti be! Senelerdir dua ediyorum al şu canımı da geberiyim diye! Niye şimdi geldin de önceden gelmedin? O öldüğünde beni de alacaktın yanına bende kesmeyecektim kendimi!" 

Gözyaşlarımı tutamadım

En yakın arkadaşımın can çekişi gözlerimin önüne geldi 

Kapattım gözlerimi

Gözyaşlarımın yanağımda süzülmesine izin verdim

Yere bastığımı hissediyordum 

Gözlerimi açtığımda ise uçuşa geçtiğimi..

Kapattım sıkıca 

Bi daha açmamak üzere 

İki eli yüzümde gözyaşlarımı severken hissettim

Ya da siliyordu

O kadar kibardı ki gözyaşlarıma 

Sanki her biri mutluluk gözyaşlarına döndü

Gözyaşlarım hüzün yerine tebessümünü saldı etrafa 

"Ağlarken de güzelsin, uçarkende"

İlk kezo gülümseyişimi bi ak sakallıya yaptığıma inanmıyorum 

Dede dede olalı böyle ölümlü kezo görmemişti

Öbür tarafta bana lav konferans çukurunda kömür madalya takacaklar

"Deliyim ben"

"Hadi amaaa delilerin kafasında huni olur"

"Huni mi?"

"Huni huni, hani hani, fani fani, papi papi, papi çülo"

Cehennemden vip ak sakallı

Ön sıralardan lav kazanı kazanmışım gibi hissettim 

"Açma sakın gözlerini aklıma bir fikir geldi, bekle"

1.sınıf çocuğuna az kaldı tut ilerde benzinlikte duracağız demişler gibi susup oturdum

"Birazdan kafana geçireceğim şeyi ellerinle sıkı tut, düşmesin. Aynısı bende de olacak ve savaşacağız, anlaştık mı?"

"Anlaştık! Kaynaştık? Karıştık! Takıştık! Yatıştık!"

Kafama geçirdiği cisim noel şapkası gibi ama fazla derin

Sert

Ciddi şekilde soğuk

Huni şeklinde 

Omuzlarıma kadar değip kafamı içine yutan bir şey

"O neeeeydi gıs"

"Kızlara nasıl anlatılır ki bu ya? Hani trafikte yolu kapatırlarda ortaya turuncu huni koyarlar ya, ha işte ondan!"

"Peki dede sana bi soru. Biz bunlarla savaş mı yapcaz?"

"Ayyyyynen"

"Sen tanıdığım -ayrıca tek tanıdığım- en çılgın en bana benzeyen ak sakallı cehennemci dedesin"

"Ellerini ver"

Ellerimi uzattım

Elleri sıcacıktı

Yüzüne götürdü

"Gördün mü, sakalım yok"

Yüzü pürüzsüz ve yumuşacıktı

Burnu o kadar minnaktı ki sıkmadan edemedim

Kirpikleri elime takacak kadar uzundu

Saçları..

Saçları..

Kelimem yok güzelliğine

Panda gibi..

Ayıcık gibi..

Ellerimi çekip yüzüme götürdüm

Yanıyordu

Gözlerimi açamıyordum

Kafamdaki huniyle çok güzel göründüğüme eminim zaten..

"Başlayalım mı?

"Benim gibi bi deliyle ne işin var?"

"Benim gibi bir deliyle asıl senin ne işin var?"

"3 deyince seni sevebilir miyim?"

"Üç, güç, hörgüç, döngü, örgü, görgü"

Şizofren

Yine leyla zamanları..

Aklımın başımda olmayıp kıbrısta bi kumar masasında bahis olarak ortaya atılmış o saçma 10luk gibi olduğu zamanlardayım..

Elimde kırık şemsiyem ve paçaları ıslanmış pantolonumla en iyi günü geçirdiğim söylenemezdi pek. 

Günlerce kafamı kurcalayan o lanet platonikliğimi de artık arka cebime sıkıştırma vaktinin geldiğini bi nebzede olsun hissediyordum. 

Ya yağmurun akışına bırakacaktım kendimi

Ya da ağlama krizlerine..

"Yıllarca sencildim be adam! Bırak bencil olayım biraz!" 

Karşımdaymış gibi bi de üzerine bağırdım "fak yu madafaka"

Arkamı dönüp hem delirmişliğin verdiği o mayhoşlukla hem de unutmaya hazırlanışımın verdiği o heyecan birbirine sokulup bana karşı savaş açtı. 

Az sonra bağacığına basıp su birikintisine düşen o şizofreni görünce tüm bu hisler ortadan kalkıp yerini kahkahalara bıraktı. 

Biraz kahkahamı yabancı bulmuş olacağım ki sanki ben mi güldüm gibisinden dudaklarıma dokundum

Uzun zaman olmuştu

"Gerçekten" gülmeyeli..

Şemsiyeyi fırlatıp kalkmak için çabalayan o şizofrenin yanına gittim. 

Kolundan tutup kaldırdım. 

Gözlerini gözlerime değdirdi

Zaman durmuştu

Yağmur damlacıkları ağır bir fren yapıp gökyüzünün kolyeleri oluvermişti 

Öylece asılı kalmıştı güneş evrende 

Dünya durmuş 

Etraftaki her şey toz olup kaybolmuştu

Etraf zifiri boşluk

Ben ve şizofren kalmıştık. 

Bal gözlü şizofren. 

Uzun zaman sonra kalbim kulaklarımda atıyordu. 

Sanırım beyin mıncıklanması yaşıyordum. 

Her şey gibi o da donmuştu uzun süre izledim o gözleri.. 

Kaç ay geçti bilmiyorum 

Baya izledim işte

Yalnız iyi izledim he

Fazla iyi izledim yannnnız

"Bırakacak mısınız kolumu?"

Hobbala.. Ne güzel izliyordum ya..

Kendime geldiğimde kuru olan saçlarım banyodakinden farkı yoktu 

Islanmış olan sadece paçalarım da değildi ayrıca..

"Of course" 

Ne yani havalı bi giriş mi yapmak istemiştim yani?

Ne dedim ben? 

Allah kahretsin!

Yüzümü buruşturmakla kalmamış

Yağmurla birlikte erimiş toprağa karışmıştım bile..

Kolunu bıraktığımda yere yeniden yapıştı 

Bu sefer gülesim gelmemişti

Canının yandığını görünce tüm vücudumun sızladığını hissettim..

"Ö-özür dilerim.. Durun size yardım edeyim"

Koluna girmeme izin vermişti

Topallayarak yürüyordu

"Yağmur dinecek gibi değil. Biraz oturmak iyi gelecektir" ...bize 

Sıradan bi kafeye oturuverdik

Konuşmuyordu 

Masanın üzerinde olan koluma bakıyordu

Daha doğrusu bileğime

Gözlerini bir saniye ayırmadı bileğimden

Endişelenmem gerekirken sesimi dahi çıkartmadan gözlerine baktım. 

Gözümü kırpmadan tüm o gözleri önce kalbime sonda gözlerime sığdırdım

Tek kelime konuşmuyorduk 

Gözlerini gözlerime değdirdi 22 dakikadan sonra ilk kez 

"Teşekkür ederim bayan"

Asıl ben teşekkür ederim o gözleri bana bahşettiğiniz için

Asıl ben teşekkür ederim sesinizi benimle paylaştığınız için

Asıl ben teşekkür ederim kolunuza girmeme izin verdiğiniz için

Asıl ben teşekkür ederim ciğerlerime sizin kokunuzu çekmeme göz yumduğunuz için

"Fark yapmaz" 

Neydi bu şimdi?

Başka cümlem mi yoktu?

"Gözlerinizi nerden topladınız?.."

Maltepe pazarından 

İkinci el oto pazarından

Hadi gidelim Osman diye çığlık atıp kaçasım geldi. 

Bu nasıl bi soru? 

Benimle nasıl dalga geçer?

"...bana çiçek bahçelerini hatırlattı"

"Sizinde gözlerinize kim soktu?" 

Yapacağım işi

"..yani bana balı hatırlattı. Arılardan girmek istedim başta fakat edebiyat yapamayacak kadar tutulmuş durumdayım, affedin!"

Tepkisiz kalmıştı

Donuk bakıyordu

Boş gibi

Hiç gibi

Kalkıp siktir olup gitmek belkide en güzel fikirdi

"Özür dilerim, her şey için.. Gitmeliyim ben belki de"

Çantamı yan sandalyeden alıp ona döndüğümde bana elini uzatmıştı

İçtiğimiz kahvenin ücretini mi istiyor yani?

Aşağılık! 

Çantamı sinirle masanın üstüne koyup cüzdanımı çıkartırken elini çantamın üzerine koydu ve elini yine bana doğru uzattı..

Ellerim ve elleri 

Nesquick ve süt

İskender ve tereyağ

Gece ve yıldızlar

Kum ve deniz

Çiğköfte ve nar ekşisi 

Sahalar ve sow 

Bu kadar uyumlu olabilirdi ellerimiz ancak

Ellerimi ellerine yerleştirdiğimde 526262626 parçalı bi puzzle'ı tamamlamış gibi hissettim. 

Elimi kendine doğru çekti

Kalemini çıkardı ve bileğime yazmaya başladı. 

Neydi o?

Numarası?

Adı-soyadı?

Twitter adresi?

Tc kiml.. Bi sn ne?

"Fakat b-bu çok güzel"

"Öyle mi dersiniz?"

"Öyle.."

Konuşmuyordu 

Yalnızca gözlerime bakıyordu

Bense gözlerine

Etrafımız yavaş yavaş kararıyordu

Yine ben ve o kalmıştık

Dünyadaki trilyonlar silinmiş nüfus sayısı lisedeki karneme benziyordu 

"0 (sıfır)"

Gülümsedi birden

Gamzesi yoktu

Demek ki bu kadar kusursuzdu..

Yanağında oluşan o çizgileri

Ezberleyiverdim

"Kimsin sen?"

Bu sefer gülmüştü

Dişleri..

Onu mükemmelleştiren küçük bir unsurdu sesinden sonra

Ayağa kalktı

Topallamıyordu

Derin bir nefes aldım

Masanın etrafından dolaşıp yanıma geldi

Eğildi

..eğildi ve yeni kurumuş olan saçlarımdan öptü

Ve hiçbir şey demeden kapşonunu kapatıp kafeden çıktı

Arkasından bakakaldım

En güzel rüyanın ortasında süpürge makinasıyla uyandırılmış gibi hissettim

Ya da serçe parmağını dolap kenarına vurmaya salise kalmış gibi 

8 çocuğuyla ortada kalmış fatma girik gibi

Karnımın içindeki kelebeklerin cenazesi kalkıyordu..

Çantamı alıp dışarı çıktım

Şemsiyeyi açtım (sandım)

Bileğimdeki çiçek ve ben kalmıştık 

Bi de bende kalan bal gözlü kapşonlu şizofren

Papatya Adam

Kalbimin her bir titreyişini ben sana yoruyordum adam..

Her göz kırpışımda endişeleniyordum tek bi mimiğini kaçıracağımdan. 

Yanıma gelmeden önce tüm nefesimi dışarı veriyordum sen dolabilmek için..

Papatya kokuyordun adam,

Milyon çeşit çiçek kokusu barındıran kır bahçeleri kıskandı kokunu..

Her bi nefesimde yüreğimdeki kelebeklerin bi kez daha midemi gıdıklamasına izin veriyordum..

Hey sen,

Papatya Adam,

Bana bahçenin en güzel çiçeklerini sun. 

Sun ki ciğerlerim en güzel baharını yaşasın. 

Sun ki içime çektiğim seni dışarı vermemek için ölümü bekleyeyim

Sun ki..

Sun..

Beyaz Perde

Tüm yaşanmışlıklarla birlikte sabahının akşamla karışmış bi zamanda başını yastığa koyarsın

"Uyumak" seni tüm acılarını soğutacak tek hiçlik haliyken 

Sanki sana haram kılınmış gibi kaçar senden

Gözlerini tavana diker ve bir felçli misali kıpırdayamazsın

Tavan ki senin beyaz perden oluverir ansızın..

Geçmişe sarılır film, 

En başa..

Ardından başlar ve hızlandırırlar filmi. 

Kareler gözünün önünde saniyeler gibi akar geçer. 

Babamın bana ilk "ay parçam" diye seslenişi,

En sevdiğim oyuncağımı bir kedinin kaçırışı,

Amcam yaşındaki bi adamın bana öpücük atması,

Yakın arkadaşlarımdan birini kaybedişim,

Sırf siyasi nedenlerden dolayı öz yiğenini bir amcanın silişi,

Defalarca taciz teşebbüsünde bulunan kuzen,

En yakın arkadaşından yediği milyon kazık,

En değer verdiği insanın aslında ona nefret ve kin beslediğini öğrenişi,

Gecenin bir vakti köşeye sıkıştırılışı,

Papatya dolu bi bahçeye girip uzun süre orda yatışı,

İlk kez kediye dokunuş,

Fikirlerine hiç bir zaman saygı duymayan nice güzel insanlar,

Geçmişini öğrenmek istemeyen bir adam,

Günlerce süpriz için uğraşan en yakın arkadaşa sahip oluş,

Dedemin öldüğünü bilirken aslında seneler önce kaçtığını ve hala bulunamadığını öğrenişim,

Babannemin öldüğünü sanırken vurulduğunu anlatan acı dolu bir babayı izleyişim,

İlk madalyamı aldığımda mutluluktan ağlayan babamın gözyaşları,

Karşımda defalarca özür dileyen yalancı çocukluk arkadaşı,

İlk aşık oluşum,

İlk üçlük atışım,

İlk basketbol takımına seçilişim,

Hakemin hile yapıp maçı kaybettikten sonra saatlerce döktüğüm gözyaşı,

Sesimi kimseye duyuramayışım,

Sıkı bir aile,

Markete gitmek için bile izin alışlarım,

Secdeye her başımı koyduğumda ağlayışım,

Kimseye hiçbir halimi anlatamayışım,

İçime attıklarım,

Umursanmadığım koskoca 10 yıl,

Yarım yamalak ezberlediğim şarkılar,

İlk kez insanların içinde ağlayış,

İnsanların bana acıyan gözlerle bakması,

Takmayan insanlar,

Fikirlerimi çalıp şiir yarışmasında birinci olan arkadaş,

İlk fileye dokunuşum,

İlk dua, 

İlk yalvarış,

İlk haykırış,

İnsanlara ilk güvenmeyişim,

Umutsuzlağa düşüşüm,

İlk canımın yanışı,

İlk dut çalışım,

Yan mahalleye kız başıma gidip maça çağırışım,

Boyum uzun olduğu için her seferinde deve diye çağırılışım,

En yakın arkadaşımın "kanka benden uzaklaş senin yanında kısa duruyorum" deyişi,

İlkokulda aşık olduğum çocuğun uzaktan bana doğru gelirken ki kalp atışım ve ardından gözlerimin içine bakarak "birilerini etkilemiş miyim neyim? tipsiz" deyişi

Günlerce yatağımdan kalkmayışım

Her kavga ettikten sonra ailemle onlara değil içten içe attığım çığlık,

Kilitli balkon kapısını sinirlenip tekmeyle açışım,

Kızılay'ın en kalabalık caddesinde durup insanların ne yaşadığını tahmin etmeye çalışışım,

Kalbini kırdığım arkadaşım,

Yarım bıraktığım elma,

Yeni doğan bebeği ilk koklayışım,

İlk diken batması,

Teleferiğe belki düşer diye binişlerim,

Eyfel kulesine çıkışım,

"Where is Ipod's headphone?" sorusunu sorduktan sonra "arkada bacım" diyen bi Alman,

İlk terkediş,

Aldatılmam,

Babamdan yediğim ilk tokat,

Pianoya ilk dokunuş,

İlk kez sahnede şarkı söyleyiş,

Denizi gözüme sığdırmaya çalışışım,

Kokusunu hissettiğim milyon çiçek,

Fakir bi aileye yardıma gittiğimizde evdeki küçük çocuğun mutluluktan ağlaması ağlatması,

Barbie bebekleri yerine uzaktan kumandalı arabalarla oynamam,

10 yaşında başlayan bi araba sevdası,

İlk gitar çalışım,

Dışlanışlarım,

Kaybettiklerim,

Kaybedişlerim,

Tiyatro oyunlarım,

Kalemi ilk tutuşum,

Risale ile ilk karşılaşım,

Ergen grupları sevişim,

Onu sevişim,

Onları sevişim,

Vazgeçişim,

Farkedişim,

Kaybedişim,

Anneme sarılıp her şeyi anlatışlarım,

Otobüste hep köşelere kaçışım,

Soyutladığım,

Soyutlandığım onca günler,

Umutsuzluğum,

Yastığa gömülüp ağlayışlarım,

İnci caps manyağına dönüşüm,

Trol olarak tanınışım,

Trol'ü tanıyışım,

Haketmediğim tepkiler,

Haketmediğim lakaplar, 

Yutkunduğum onca söz,

İçimden bestelediğim onca küfür,

Korkudan titreyişim

birer birer geçiyor tavan denilen beyaz perdemde. Kısılmış olan ışık açılıyor. Spot ışıkları üzerime dikiliyor. Karanlığa alışmış gözlerim ışıktan olacak ki doluyor. Acıyla kapatıyorum. Yanağımdan süzülürken gözyaşım, ilk kabusum kadraja giriyor ve "3-2-1 kayıt!" 

Hüzünlü Bulutlar

Kaldırımın üzerinde parmak uçlarımla çizgilere basmadan yürümeye çalışırken yağmurun ensemden içeri girdiğini hissediyorum. 

Ürperiyorum. 

Omuzlarımı boynuma çekiyorum. 

Kendimi sıkabildiğim kadarıyla sıkıyorum. 

Yağmur; herkesçe bilinen bulutların bi bakıma ağlaması. 

Ağlayan her şey benim hiçin hüzün demektir. 

Hüzüne boğuluyorum. 

Yüzümü gökyüzüne çeviriyorum. 

Damlaların gözlerime gözyaşı olmasına izin veriyorum. 

Yanaklarımdan süzüldükçe,

içim eriyor,

canım acıyor..

Yutkunuyorum boğazımda düğümlenmiş tüm gözyaşlarını. 

Yağmurun yüzümde bıraktığı her bir damlanın tükenmişliğini hissediyorum. 

Toprak kokusu etrafı kaplarken kışıma bahar gelip

En güzel busesini bırakıyor yanaklarıma. 

Gözlerimi açıyorum 

Gözbebeklerime düşen yağmurların göz bebeklerimi yakmasına izin veriyorum

Tepemdeki kara bulutların biriktirdiği duygu intiharı değil miydi bu damlalar?

Fazla dolmuşluk? 

İçinde biriktirdiklerini taşıyamamaktı bir bakıma. 

"Merak etme, ben taşırım senin yerine" diyorum istemsiz bi şekilde. 

Gökyüzüyle konuşmamı garipseyen müsvettelerin bakışları üzerime dikiliyor..

Avuçlarımı semaya kaldırıyorum tüm ağırlığını hafifletmek için..

Avuçlarıma doldukça gözyaşları yüzümdeki hüzün garip bir mutluluğa dönüşüyor. 

Gülümsüyorum bulutlara karşı.

Huzurla kaplanıyor sanki tüm kalbim. 

Acısını paylaşıyordum tüm dünyanın sahip olduğu en güzelliğin

Rahat mısın gökyüzüm? 

Açar mısın şimdi bulutlarını üzerimden? 

Aç ki huzurla dolsun şu kara bulutlu yüreğim.. 

Aç ki bitsin beni boğan tüm anılar..

Aç ki terketsin beni şu üzerimdeki ağlamaklı haller..

Aç ki gözlerime gözyaşı yerinde senin maviliğini sığdırayım.. 

..

yorgun bi'çare işte

Nasıl hissediyorum bu sefer biliyor musun?

Bıkmış. 

Her şeyden hemde. 

Zerrelerime kadar bıkmışlık hissi yayıldı. 

Pes ettim her olanaksız duruma

Boş bir odanın içinde yankımı yakalamaya çalışıyorum. 

Bağırıyorum, tutamıyorum. 

Yine bağırıyor

Yine tutamıyorum. 

Taa ki ses tellerim parçalanıp kopana kadar 

Artık ne mecalim var bağırmaya

Ne de sesimle çıkacak bir kaç nota. 

Kulaklarımı dünyaya karşı tıkadım. 

Ne olup bitenden haberdar olmak istiyorum 

Ne de ondan..

İçimden gelmiyor değil,

Yığıldığım mekanımdan sıyrılıp koşmak..

Olmuyor,

Kalkamıyorum. 

Üzerimde bıkmışlık hissinin verdiği o ağırlık var. 

Sanki bi' papatya yaprağıyım. 

Ya seviyorum

Ya sevmiyorum. 

Ya gidiyorum 

Ya kalıyorum. 

Bıkıyorum. 

Ellerim yine yanıma düşüyorlar. 

Mecalsizim. 

Hissizim. 

Sessizim. 

Yere odaklanıyorum. 

Karne yüzünden azarlanan çocuk gibi halıya odaklıyorum kendimi. 

Ve daha sonra hiç görmemiş gibi desenlerde gezdiriyorum gözlerimi. 

Gözlerim yoruluyor. 

Kapatıyorum gözlerimi. 

Kirpiklerimin yanağıma değişi ile gıdıklanıyorum. 

Yüzümde hafif bir tebessüm beliriyor gibi oluyor. 

Sonra vazgeçiyorum. 

Gülmek de gelmiyor içimden. 

Yine ve yine, 

yalnız kalıyorum benliğimle. 

Ve her zaman ki gibi,

olduğum yerimde sayıyorum. 

1-2-3-4-5-6-7-8-9-10suz. 

Okyanus

Bembeyaz kağıtların üzerindeki siyah leke gibi hissediyorum kendimi. 

Sanki şu lanet olası dünyayadaki bir gerizekalı benmişim gibi!

İnsanlara ne çabuk kanıyormuşum,

ne çabuk aldanıyormuşum

ne çabuk güveniyormuşum. 

Gözümü kapatıp görmemeyi tercih etmişim. 

Sevdiğini, sevildiğini hissederek koşmuşum tüm o okyanusları. 

Batmak varken koşmak niye o koskoca masmavi okyanusun üzerinde? 

Görsem de zararlarını aldırmamışım. 

Keşke aldırsaymışım. 

Bi limanda durup soluklansaymışım. 

Ölmek yerine görmeyi tercih etseymişim

Onu bulmaktansa kendimi bulsaymışım. 

Bi müddet sonra yorulunca

Koşmaktan vazgeçiyorsun. 

Sonunu bilmene rağmen pesediyorsun. Bırakıyosun kendi o sonsuz boşluğa. 

Soğuk

Fazla soğuk. 

O sonsuzluk sandığımdan daha korkunç soğuk. 

Tüm o soğukluğu iliklerime kadar hissediyorum. 

Boşluğa düşerken bedenim

Sanki boşalıyor tüm o zihnim

Masmavi o sonsuz okyanusum

Battıkça kararıyor. 

Kollarımın arasından soğuk su geçtikçe

Titriyorum

Anılarım da geçiyor 

Ve en derinde, 

O simsiyahın içinde,

hiçleşiyorum. 

Uzaktan güneşin kararışını izliyorum. 

Su soğuyor,

Ben üşüyorum. 

Bak, en dibe batıyorum. 

Tebrik ederim,

Hep bu değil miydi amacın? 

-

hiç'sezi.

Bu yazı bazı beyin mağduru, duygularını tam bilmeyen insanlar için yazılmıştır. Kişilerle veya kurumlarla alakası vardır. 

Genellikle insanlar "iyi değilsin bunu sezebiliyorum" gibi saçma sapan bir tribe girerler. Ben miyim şu hayatta tek hiçsezili insan? Bi insanın yüzüne bakınca onun durumunu, halini, içinde yaşadığı fırtınaları her şeyi görebilirim fakat sezmek benim için ayrı bir dünya. Sezmek bir insanın içine sızıp onunla yaşamaktır. Sen benim hayatımla alakası olmayan insan, benim hakkımda nasıl böyle kesin kararlar verebiliyorsun? "İyi değilsin" , "Üzülmüşsün, sezdim ben" , "seviyorsun sezdim ben" , "unutmuşsun sezerim ben"   İçimi bilmeden kendi çapında yorum yapan insanlarla doldu her bir yanım. Sadece bir tek isteğim var hepinizden. Sizde benim gibi kendi hiçsezinizi oluşturun ve başka insanlar hakkında bir şey sezip, yorum getirmeyi bırakın. Karşınızdaki ile hiçbir bağınız yoksa, onu tanımıyorsanız eğer onun hakkında sezmeyin. Beni tanımadan, benimle konuşmadan arkamdan konuşmayın. Beni sezmeye çalışmayın. İnsan seçin. Herkese yorum yapmayın. Yazıyorsam ben bu satırları hiçsezi diye bir durumun olduğundan bahsetmek içindi. Bilginize. 

Pembe yapraklı kış çiçeği.

Ağlama krizi ile gülme krizi. 

Şu iki hastalık arasındaki o ince çizgide ben varım işte. 

Boşluk krizi. 

Ne mutlu olabiliyorum ne de dibe batıp çıkmaya çabalıyorum. 

Öyle bir yer ki benim yerim birbirine bakan iki aynı kutup mıknatısının ortasındaki toplu iğne gibiyim. 

Boşluğun nirvanasını yaşarken beni bu iğrenç histen kurtarabilecek ne bir güç var ne de bi his. 

Ya bu içimdeki boşluk boşvermişlikse? 

Dünyayı o kadar masum şekilde s*ktirettim ki en ufak toz tanesi konamıyor bana. 

Herkese iyi olduğumu söylüyorum fakat hissetmediğin bir bedeni, bilemediğin bir benliğin iyiliğini veya kötülüğünü nasıl hesaplayacaksın ki? 

Kış çiçeği gibiyim. 

İnsanlar görüyor açtığımı ama umursamıyorlar. 

Halbuki ilkbaharda açsam nasıl severler beni. 

Ben hep kış çiçeği oldum ve hep olacağım. 

Hiç bir zaman görünmeyen karların altında kalmış pembe yapraklı kış çiçeği. 

Ah! Özür dilerim. 

Düzgün tarif edemedim kendimi. 

Ihım ıhım,

ben boşluk krizindeki o nadir görünen  pembe yapraklı kış çiçeği

Ara sıra uğrayın,

 beklerim. 

sıfır.

Seversiniz.. Birini en çok ne kadar sevilebilirse o kadar seversiniz.. Onun için her şeyinizi verirsiniz. Canınız yansa bile hissetmezsiniz. Onun varlığı bile sizi mutlu eder. Hayatınızın tümü yaparsınız. 6.duyu organınız o olur mesela. 1 müzik, 1 mekan, 1 hatıra, 1 mektup hayatınızı değiştirebilir. Fakat tek sıfırın size sertçe çarpmasıyla o değerinizi sıfırlarsınız. 

At kafası.

Piano sesindeki huzuru yakalayabilmek gibiydi seni yakalamak. 

Hiç tanımadığım, bilmediğim bir sokağa sapmak gibi..

Hiç tutamadığım o ellerine mi yansaymış şu kalbim?

Yoksa hislerimi açıklayamama mı ızdırap çeksin şu bedenim?

Samanlığın içindeki tüy tanesini aramak gibiydi şu dünyada bi' "seni" bulmak. 

Bilmemekti aşk bizim için

Zor ve dehşete kapılmış bir fısıltıydı çığlığım

Görmeni istemediğim kabusun olmaktı belki tüm bu tantana. 

Beni tanımıyorsun

Duygularımı bilmiyorsun

Yaşanmışlığın en derinini yaşadığımı göremiyorsun

Ya kalbimi?

Onu hissedebiliyor musun? 

Bana attığın her bi adımda yanımdaki insanlar bile duydu kalp atışlarımı. 

Sen duyamadın mı?

Duymak ister misin? 

Hadi koy kafanı seni bende sakladığım  en özel mekana. 

Kan yaymaktansa vücuduma

Her zerreme seni gönderen mekandı senin yerin

Sense bilemedin

Bilemeyeceksin

Bilmemelisin şu içimde yaşadığım duyguları

Senin içindeki ben ile

Benim içimdeki senin farklı olmasıydı en büyük kabusum

O kabus ki illet

O kabus ki dehşet

O kabus ki anlatılmaz vahşet. 

"Sana git diyemem ama kal demekte gelmiyor içimden"

"Aşk bu kızıl ötesi yaralı müzesi hareket edemem"

Yaşadığım kafa. 

At kafası. 

Senden sonra ya da senden önce kavramı yok. 

Hep "seninle" olacak

Hep "sen" olacaksın

Hep "sen"