biliyorum

bence daha önce hiç kavuşan olmadı 

*derin nefes*

“mutlu son” yazısı çıktığında

hatta perdeler inip

ışıklar kapatıldığında

arkalarda bir yerlerde 

biliyorum 

*göz devirme*

oralarda bir yerlerde

sessiz 

hem de fazla sessiz kavga eden 

sıradan bir çift vardı.

biliyorum işte..

*omuz silkme*

hep vardı.

*düşünceler*

bence kimse deli gibi aşık da olamadı

biliyorum 

*kıkırdama*

kalplerinde bir yerlerde

binbir türlü affedişin arkasından

belki de maskelerin arkasından

sevemedi kimse 

*nefret*

-mış gibi yaptılar

 *kaş çatması*

biliyorum 

*omuz silkme*

bunu da yaptılar 

nerede bilemiyorum ama

işte

herhangi bir yerlerde

seviyormuş gibi yaptılar, *ses yükseltme*

sahipleniyormuş gibi  *daha çok yükseltme*

iyiymiş gibi  *daha fazla yükseltme*

oldurabilmiş gibi  *bağırış*

susacakmış gibi  *ses kısılması*

susturabileceklermiş gibi  *göz damlası*

biliyorum işte,

*yorulmuşluk*

onlar bir yerlerde

*halı desenlerini inceleme*

yoksa ne manası vardı ki

bunca kırık kalplerin yer yüzünde?

Rab dedik, en büyük aşk O’na dedik

değil mi? *kaş kaldırma*

kalır mı sandınız aşkınızın sözde sevgilinize?

biliyorum 

*dalgamsı gülüş*

seviyordunuz siz de bir yerlerde 

görüyorum

seviyorlar işte

*kıkırdayış*

deli gibiymiş ya sözde

peki ya ikinci gün? 

peki ya perşembertesi?

herkes cumayı mübarek kılar

peki ya perşembertesi?

biliyorum onu da, 

*derin nefes*

perşembertesiyi de seven var bir yerlerde 

cuma’nın rehavetinin çöktüğü,

en huzurlu uykunun uyunduğu

sevgiliye en bir uzak hissettiğiniz gün olan perşembertesi var sizde de

biliyorum

varsınız

*gülümseyiş ardından nötrleşme*

bilmediğim herhangi bir yerlerde

seviyorsunuz siz de

*kafa sallayış*

yalnızlığı

O’nunla tek kalıp birebir sorgulamayı seviyorsunuz

kendi kendinize sorup

kendi cevaplarınızı alıyorsunuz

ders çıkarıyorsunuz ya

hani sözde..

bitiyorum ya

gülme geliyor

*alaycı gülüş*

sonra bir bakmışım derin bir müziğin etkisinde 

ilahileri bastırıyorum

biliyorum ya hani siliklik ile şişmişliğin arasındaki o

koy-kaç muhabbetini

susuyorum

nefes de alıyorum hem bak

*derin nefes alış-vermeyiş*

*yutkunuş*

*gülümseyiş*

*kızarış* 

*göz kararması*

yazık.

haysiyetsizlik, fikirsizlik, cisimsizlik, kalıbına sığmayan karaktersizlik. şu zamanların en büyük problemlerinden birisi. 

insanlar bulundukları mevkide şımarıp, kendini bir şey sanıp karaktersizleşip bir de üzerine çirkinleşiyorlar.

başkalarını ezerek kendilerini şahlandırıyorlar ki bu yaptıkları bana göre en büyük hata. dışarıdan şahlandıklarını sanıyorlar yalnızca farketmiyorlar ki hepsi gözlerden son hız yere çakılırcasına düşüyor. 

fikirsizlikleri ise, gerçekten iyi olan topluluğun doğru olduğunu savunup, o topluluğa katılıp, sanki onlar gibi gerçekten iyi olduğunu sanıyorlar. 

kaçırdıkları ise fikirsizlikten çürüyen bedeninin o topluluğa ait olmadığını farketmemesi. 

o toplulukta bulunduğunu dile getirip aslında o topluluğunda adını kötüleyen şahsiyetsiz biri olduklarının farkında değiller. 

ne yazıktır ki bu fikirsiz insanın yanında olanlara, ne yazıktır böylesine adî insanları  savunanlara, ne yazıktır ki böylesine suç atıp yağ gibi yüz üstüne çıkanlara. 

Allah beni ve yanımdaki insanlara atılan bu çamurlardan paklasın ve tek dileğim haksızlık ettiğiniz kadar mahvolursunuz. 

ve inşallah gitmek zorunda kalırsın(ız)

ruh

a-a gece gece resmen çenem düştü. 

ruh olmayan bir vücudu düşünebiliyor musunuz? ruhu kaybeden yalnızca benliğini kaybetmiyor ya da hayattan ayrılmıyor. ruh bedenden ayrılırken -çok garip gelmiştir hep- önce kafadan çıkmaya başlarmış, sonra göğüs, en sonda ayak parmaklarından çıkarmış. fakat bir olay var ki; ruhumuzla vücudumuz arasında göbek bağı gibi bir ruh bağ olurmuş. vücudumuzdan çıkarken ve o ruh bağı koparken, ruhtan bir kısım vücuttaki bağ'da kalırmış. o kalan kısım kaybolana kadar vücudumuz çürümezmiş. eğer o bağ birden gitseydi, vücudumuz anında kemik olacaktı. (ki bu yorumu ben getirdim, böyle de olmayabilir yalan olmasını istemem)

Pekala ruhun bu kadar önemli olduğunu öğrendiğim anda ben ne yaptım? Ruh nasıl beslenir? Ona nasıl iyi bakabilirim? Kendime bakarak mı? Ruhu dinlendirmek yalnızca klasik müzikler ile mi oluyor? ya da havuz başında kadehe konmuş kırmızı bir şarapla mı? Acaba 'gerçekten' ruhumuz nasıl besleniyor? 

ezân

Küçüktüm, "ulan onu nereden hatırlayacaksın!" diyeceğiniz kadar küçük. 

Böyle minnak mı minnak, her denilene kanan küçük bir kız çocuğu işte. 

Tatlı bir sıpaymışım, babam hep öyle der. Üzerimde sarı bir tişörtüm vardı. 

hiç unutmam arılar hep kovalardı her giyindiğimde o tişörtümü. 

Annem nereye gidersek gidelim yolda durmadan sesli sesli dua okurdu ezberleyebileyim diye. 

Bu arada annemle de çok gezerdik böyle baston arabam vardı önünde ayak koyma yeri lastikliydi, nefret ederdim gerçi de o ayrı bir konu. 

Her neyse, annem her ezan okunduğunda sürekli ezan duasını okur ve manasını da söylemeyi ihmal etmezdi. 

Bir gün annemle birlikte bende söylemeye başladım, yarım da olsa, kendimce ayet de uydursam da uğraşırdım çocuk halimle. 

O ezan duasının anlamını hiç öğrenmemiştim şu yaşıma kadar. 

Her ezanı işittiğimde okuduğum bu dua, kalpten söylense bile, ne kadar ruhuma işleyecek? (Ruh olayları çok derin, fazla ayrıntılı.. Ruhlar alemine de değinmek istemiyor değilim) 

Duanın anlamı çok masum ve gerçekten faziletlerini öğrenince daha bir müjdekar;

"Ey şu tam da'vetin ve vakti gelen namazın sahibi olan Rabbim! Muhammed aleyhisselâma şefâat vesîlesini ve üstünlüğünü ver. Ve onu kendisine va'detdiğin makam-ı mahmûd'a ulaştı"

Ve Efendimiz sallalahu aleyhi ve sellem buyurmuş ki;

"kim 'Ey şu tam da'vetin ve vakti gelen namazın sahibi olan Rabbim! Muhammed aleyhisselâma şefâat vesîlesini ve üstünlüğünü ver. Ve onu kendisine va'detdiğin makam-ı mahmûd'a ulaştı' diye dua ederse, kıyamet gününde o kişiye şefaatim vacip olur"

Gerçekten bu müjdeyi okuduktan sonra önce yüreğimdeki sevinç, sonra anneme dua edişim peş peşe geldi. 

Düşünebiliyor musunuz? 

Bebeklikten bu yana her ezandan sonra okuduğum dua'nın böylesine büyük bir müjdeye ulaştığını? 

Böyle müjdelerle mutlu oluyoruz biz de kirlenmiş kalbimizi hissedip. 

Keşke demek olmazmış ama,

keşke şu an o nefret ettiğim lastikli baston bebek arabama oturmuş olan çocuk olsaydım. 

şu iki satır iç dökmesiyle zamanınızdan, gecenizden çaldıysam affola. 

ve kadın..

Gözleri kan çanağı içindeyken

gülmüştü kadın,

çektiği acıdan daha can yakıcı olmasına rağmen..

Durmuştu kadın, 

attığı her adımın ona gideceğini bildiğinden..

Susmuştu kadın,

hıçkırıklarının duyulmamasını istediğinden..

Ellerini sıkmıştı kadın,

onun ellerinin sıcaklığına aldanmadan..

Taşınmıştı kadın,

anıları kaldırmadan oradan..

Kollarını sardı bedenine kadın, 

Susturdu titreyişini

kalbinin kırıklarına dokunmadan..

En sonunda pes etti kadın,

Kirpiklerini defalarca kurulamaktan..

Sessizleşti kadın,

cümleleri haykırmaktansa yutmaktan..

Körleşti kadın,

gözlerini kaçırmaktan

görmemezsizlikten gelmekten

gözlerini devirmekten

onun gözlerini görmemek istediğinden

olanlara şahid olmamaktan..

Defalarca kez öldürdü kendini kadın,

hayallerinde atladığı yollarda..

Kadın pes etti,

beklemekten..

Artık kadın,

vazgeçti. 

"-mamak"

yazamıyorum, 

kalemim de kalbimden kopya çekti sanırım lanet olası

o da kırıldı. 

Kapı Eşiği

Kalbim yanıyordu

İçimdeki yeşermiş her bi fidan kurumuştu

Ve şimdi ise

Hepsini ateşe vermiştim. 

Unutmak istemiştim,

yok etmek istemiştim bi' nebze olsun. 

İşe yaramış mıydı bilinmez.. 

Başımı yerden kaldırdım

Dik yokuşlu ve eski binalarla dolu olan bu küçük sokağı hiç üşenmeden yukarı doğru tırmanmaya başladım

Bu şekilde hararet yapan bedenim 

içimde yanan kurumuş fidanlarımın daha çok alevlenmesine yol açacaktı, öyle değil mi?

Hayır öyle değil, ilkindi vakti yaklaştı. 

Hava hafiften turuncu

Mevsim hafiften küçük sineklerin çıktığı ilkbahar zamanı

Termometreler bi sıcağı bi soğuğu gösteriyor

Buna aldırmıyor olacağım ki bi solukta çıkıverdim o dik yokuşu 

Gözlerim kararmaya başlamıştı

Tutuştu heralde içimdeki fidanlar, dumanları mı bu gözlerimin üstüne çöken?

Eski bi evin kapısına dayandım

Eşiğine çöküverdim 

İçimdeki ateşin durgunlaşmasını istedim 

Yaslandığım boyanmış tahta kapı elbiseme takılmıştı 

Lanet olsun!

Kapıdan elbisemi çekiştirmeye başladım 

İki çocuğun aynı anda tuttuğu şeker gibi çekiştiriyordum elbisemi 

Ya da indirimde olan 1 liralık kızılayda satılan "5 tanesi bi lira abla geeğl" diye bağırdıkları kapış kapış çekiştirilen çoraplar gibi çekiştirdim

Bi kaç kez kapıya yumruk attığım kesin

Sonunda!!

Zafer çığlıkları

Boyanmış tahta kapı tüm sokağı hatta ülkeyi sallandıracak bi gıcırtıyla aralandı 

Kapı eşiğinde oturan ben arkamı dönmeye bile cesaret edemedim

Elimde elbisemin takılan pile kısmı duruyordu 

Kafamı öne eğip ipi çekilmiş olan elbisemi düzeltmeye koyuldum

Arkamdaki her kimse beni pür dikkat izlediğine eminim çünkü kapı gıcırtısı kesilmişti

Yanımda iki ayak belirdi

Bense hala kapı eşiğinde oturuyordum 

Ayak numarası 55 mi 85 mi diye düşünmeden edemedim

Bebek mezarı gibi töbe estağfirullah

O ayakkabının içine 8 tane benim ayağımdan sokarım ben 

"Bayan?"

Kafamı kaldırmaya cesaretim yoktu

"Üzgünüm evinizin önünü işgal etmeye hakkım yok fakat izin verirseniz burada bi kaç saatimi geçirmeliyim, en azından ateş sönene kadar"

Cevap vermemişti 

Öylece bana dönüktü

Gençti belli ki

Kot pantolonunun paçalarını kıvırmıştı

Ama düzensiz bi biçimde

Yaşlı da olabilirdi

Ya abdest öncesi katladığı paçalarını indirmeyi unutmuşsa?

Kafamı kaldıramadım 

Kaldırmaya cesaretim yoktu 

Utanıyordum 

"Oturabilir miyim?"

"Sizin değil benim sormam lazımdı, özür dilerim"

"Madem benim evimin önündesiniz, misafirimsiniz demektir. Tanrı misafirisiniz siz bana"

"Bunu duymak güzel" 

Aslında pek değildi

Hatta umrumda bile değildi

Tek hissedebildiğim o acı his

Karnımın içinde kalem döndürmesini beceremeyen birinin sürekli döndürme çabası vardı. 

Düşen her kalem kalbime saplanıyordu. 

Bu arada yanıma bi kedi gibi gelip oturdu 

Rahatsız etmeden

Can yakmadan

Varlığını hissettirdi 

Fakat ruhen sıkmadı

"Af buyurunuz haddime değil ama, sizi buraya ne sürükledi"

"Kalbimdeki yangın"

"Kalbinizdeki yangını bi bardak su mu söndürür yoksa kapı eşiğindeki yabancı mı?"

Gömleğinin kollarını kıvırmaya başladı 

Böylesine ukala fakat beni gülümseten bi tavır takınması hoştu 

Kafamı kaldırdım

Gözlerime baktım

Çünkü o gözlerde yemin edebilirim kendi gözlerim vardı

Kaç salise öldürdük öyle bilmiyorum

Dünya saatine göre 3.5 saniye bana göre 3.5 yıl öylece donakaldım

Başımı öne eğdim

"Tanrı misafiri olmak herkese nasip olmaz, öyle değil mi?"

"Öğle değil Bayan, ilkindi vakti artık. Baksana, hava hafiften turuncu

Mevsim hafiften küçük sineklerin çıktığı ilkbahar zamanı

Termometreler bi sıcağı bi soğuğu gösteriyor sense bi kapı eşiğinde yabancının tekiyle oturuyorsun.."

Şaşkınlığımı anlatacak kelimem yoktu

Ya mehdiydi

Ya melek

Ya Adnan Oktar

Ya da beyin okuyucu şaklabanlardan biriydi

Ne diyecektim? "Ahhaaanda ben bunu buraya oturmadan düşündüydüm aferin gız" mı diyecektim? 

Uzun süre duraksadım. 

Kendimi toparladım 

Olmadı 

Yutkundum sözlerimi

"Haklısınız"

İkimizde ellerimizi önümüzde bağlamıştık

Gözlerimizi ise ellemize

Ruhlarımız birbirine bağlanmıştı 

Sözlerimizse boğazımıza düğümlenmişti

Ne o konuşuyordu ne de ben

Oysa tüm bu suskunluk söz bitimi değildi

Kalbimdeki küllerin bile son buluşuydu

O ise suskunluğuyla uçurmuştu tüm bu küllleri

Şimdi o bi kazazedeyle oturuyordu 

Bense tanrı misafirlerine kucak açan bay 85 numara ayakkabısı olan kapı eşikçisiyle..