yorgun bi'çare işte

Nasıl hissediyorum bu sefer biliyor musun?

Bıkmış. 

Her şeyden hemde. 

Zerrelerime kadar bıkmışlık hissi yayıldı. 

Pes ettim her olanaksız duruma

Boş bir odanın içinde yankımı yakalamaya çalışıyorum. 

Bağırıyorum, tutamıyorum. 

Yine bağırıyor

Yine tutamıyorum. 

Taa ki ses tellerim parçalanıp kopana kadar 

Artık ne mecalim var bağırmaya

Ne de sesimle çıkacak bir kaç nota. 

Kulaklarımı dünyaya karşı tıkadım. 

Ne olup bitenden haberdar olmak istiyorum 

Ne de ondan..

İçimden gelmiyor değil,

Yığıldığım mekanımdan sıyrılıp koşmak..

Olmuyor,

Kalkamıyorum. 

Üzerimde bıkmışlık hissinin verdiği o ağırlık var. 

Sanki bi' papatya yaprağıyım. 

Ya seviyorum

Ya sevmiyorum. 

Ya gidiyorum 

Ya kalıyorum. 

Bıkıyorum. 

Ellerim yine yanıma düşüyorlar. 

Mecalsizim. 

Hissizim. 

Sessizim. 

Yere odaklanıyorum. 

Karne yüzünden azarlanan çocuk gibi halıya odaklıyorum kendimi. 

Ve daha sonra hiç görmemiş gibi desenlerde gezdiriyorum gözlerimi. 

Gözlerim yoruluyor. 

Kapatıyorum gözlerimi. 

Kirpiklerimin yanağıma değişi ile gıdıklanıyorum. 

Yüzümde hafif bir tebessüm beliriyor gibi oluyor. 

Sonra vazgeçiyorum. 

Gülmek de gelmiyor içimden. 

Yine ve yine, 

yalnız kalıyorum benliğimle. 

Ve her zaman ki gibi,

olduğum yerimde sayıyorum. 

1-2-3-4-5-6-7-8-9-10suz.