ezân

Küçüktüm, "ulan onu nereden hatırlayacaksın!" diyeceğiniz kadar küçük. 

Böyle minnak mı minnak, her denilene kanan küçük bir kız çocuğu işte. 

Tatlı bir sıpaymışım, babam hep öyle der. Üzerimde sarı bir tişörtüm vardı. 

hiç unutmam arılar hep kovalardı her giyindiğimde o tişörtümü. 

Annem nereye gidersek gidelim yolda durmadan sesli sesli dua okurdu ezberleyebileyim diye. 

Bu arada annemle de çok gezerdik böyle baston arabam vardı önünde ayak koyma yeri lastikliydi, nefret ederdim gerçi de o ayrı bir konu. 

Her neyse, annem her ezan okunduğunda sürekli ezan duasını okur ve manasını da söylemeyi ihmal etmezdi. 

Bir gün annemle birlikte bende söylemeye başladım, yarım da olsa, kendimce ayet de uydursam da uğraşırdım çocuk halimle. 

O ezan duasının anlamını hiç öğrenmemiştim şu yaşıma kadar. 

Her ezanı işittiğimde okuduğum bu dua, kalpten söylense bile, ne kadar ruhuma işleyecek? (Ruh olayları çok derin, fazla ayrıntılı.. Ruhlar alemine de değinmek istemiyor değilim) 

Duanın anlamı çok masum ve gerçekten faziletlerini öğrenince daha bir müjdekar;

"Ey şu tam da'vetin ve vakti gelen namazın sahibi olan Rabbim! Muhammed aleyhisselâma şefâat vesîlesini ve üstünlüğünü ver. Ve onu kendisine va'detdiğin makam-ı mahmûd'a ulaştı"

Ve Efendimiz sallalahu aleyhi ve sellem buyurmuş ki;

"kim 'Ey şu tam da'vetin ve vakti gelen namazın sahibi olan Rabbim! Muhammed aleyhisselâma şefâat vesîlesini ve üstünlüğünü ver. Ve onu kendisine va'detdiğin makam-ı mahmûd'a ulaştı' diye dua ederse, kıyamet gününde o kişiye şefaatim vacip olur"

Gerçekten bu müjdeyi okuduktan sonra önce yüreğimdeki sevinç, sonra anneme dua edişim peş peşe geldi. 

Düşünebiliyor musunuz? 

Bebeklikten bu yana her ezandan sonra okuduğum dua'nın böylesine büyük bir müjdeye ulaştığını? 

Böyle müjdelerle mutlu oluyoruz biz de kirlenmiş kalbimizi hissedip. 

Keşke demek olmazmış ama,

keşke şu an o nefret ettiğim lastikli baston bebek arabama oturmuş olan çocuk olsaydım. 

şu iki satır iç dökmesiyle zamanınızdan, gecenizden çaldıysam affola.